Raota nisi të punonte me portrete në qytetin Santa Fe de la Vera Cruz dhe më pas u vendos në Villaguay, ku hapi studion e tij fotografike. Që nga njohja e parë ndërkombëtare në vitin 1958, Raota fitoi mbi 150 çmime dhe vlerësime ndërkombëtare për veprën e tij në fotografinë humanitare.
Fotografitë e tij janë ekspozuar në institucione prestigjioze si Muzeu i Artit Modern në Nju Jork dhe sot ruhen në koleksione publike dhe private në mbarë botën. Raota u bë i njohur për aftësinë e rrallë për të kapur thellësinë e shpirtit njerëzor në portrete dhe skena të jetës së përditshme.
Stili i tij shpesh është krahasuar me fotografë legjendarë si Dorothea Lange dhe W. Eugene Smith për mënyrën se si portretizon dramën dhe dinjitetin e njeriut. Në të njëjtën kohë, disa prej fotografive të tij bartin spontanitetin dhe momentin vendimtar që kujton punën e Henri Cartier-Bresson apo Robert Doisneau, ndërsa intensiteti i portreteve të tij është krahasuar edhe me veprën e Paul Strand.
Megjithatë, pavarësisht këtyre krahasimeve, fotografia e Raotës mbetet e veçantë dhe lehtësisht e dallueshme. Imazhet e tij, herë të mbushura me dramë, herë me humor apo gëzim, mbeten dëshmi të fuqishme të ndjenjës njerëzore dhe konsiderohen sot si kryevepra të fotografisë botërore.
