Hilë Mosi u dallua për veprimtarinë publicistike e propagandistike në shërbim të çështjes kombëtare. Mësimet e para dhe shkollimin e mesëm i kreu në qytetin e lindjes, në një mjedis të gjallë kulturor e patriotik, ku u brumos me frymën e Rilindjes Kombëtare. Studimet e larta i vijoi në Klagenfurt të Austrisë (1904–1908), në degën e mësuesisë. Pas kthimit, themeloi shoqërinë “Gegnija” në Shkodër (1908), përmes së cilës u zgjodh përfaqësues në Kongresin e Manastirit, duke dhënë kontribut në njësimin e alfabetit shqip. Veprimtaria e tij u pasua nga angazhimi aktiv në kryengritjet për pavarësi gjatë viteve 1909–1912.
Ishte drejtues i organeve “Shqipëtari” (Stamboll, 1909–1910) dhe “Agimi” (Shkodër, 1919). Në jetën politike, ai shërbeu si ministër i Arsimit, duke kontribuar në zhvillimin e sistemit arsimor, si ministër i Punëve Botore, ku u angazhua për modernizimin e infrastrukturës, si dhe si delegat i Shqipërisë në Lidhjen e Kombeve, ku mbrojti me dinjitet të drejtat e shtetit të ri shqiptar. Krahas politikës, ai pasuroi letërsinë shqipe me vëllime poetike si “Zani i atdheut” (1913) dhe “Lotët e dashtunisë” (1915), duke përdorur pseudonimet “Zog Sokoli” dhe “Liriasi”.
U nda nga jeta më 22 shkurt 1933.
