Gjithçka nisi gjatë ofensivës së forcave ushtarake dhe policore serbe, menjëherë pas fillimit të ndërhyrjes së NATO-s, kur mijëra civilë të zhvendosur u grumbulluan në këtë fshat të Skënderajt me shpresën për të gjetur strehim dhe siguri.
Kjo shpresë u shndërrua në tragjedi më 28 mars, kur forcat serbe rrethuan civilët e pafajshëm. Operacioni përfundoi me ekzekutimin e 114 personave. Dhuna nuk u ndal me aq, pasi në muajin maj, në lagjen Xhemajlaj, u vranë edhe 12 banorë të tjerë, duke e bërë bilancin njerëzor edhe më të rëndë.
Për historinë shqiptare, rëndësia e Izbicës qëndron te përmasat e masakrës, por edhe te përpjekja sistematike për të fshehur krimin. Strategjia e organizuar për zhdukjen e provave u bë e qartë përmes zhvarrimeve dhe zhvendosjes së trupave drejt varrezave masive në Serbi, siç ishte rasti i njohur i Batajnicë. Batajnica, e ndodhur në periferi të Beograd, u shndërrua në simbolin e kësaj strategjie. Ajo ishte një qendër stërvitore e Njësisë së Operacioneve Speciale të policisë serbe, ku u zbuluan disa varreza masive. Ndër trupat e identifikuar në Batajnicë, u konfirmuan edhe mbetjet e shumë personave që ishin ekzekutuar gjatë masakrës së Izbicës më 28 mars 1999.
