Në disa zona të Spanjës, sidomos në qytete të vogla, vazhdon një praktikë solidariteti e njohur si “pan pendiente” (bukë e pezulluar). Ideja është e thjeshtë: klientët paguajnë për bukë shtesë që nuk do ta marrin vetë, dhe furrat e bukës e lënë atë në dispozicion për këdo që ka nevojë.
Në disa raste, buka vendoset në qese të varura jashtë furrës gjatë natës, që kushdo që është i uritur të mund ta marrë pa pyetje dhe pa u ndjerë në siklet.
Kjo traditë lidhet me një koncept më të gjerë solidariteti, i ngjashëm me “caffè sospeso” në Napoli, ku klientët paguajnë një kafe shtesë për dikë tjetër që nuk mund ta përballojë. Të dyja këto praktika ekzistojnë prej dekadash dhe mbijetojnë sepse ruajnë diçka shumë të rëndësishme: dinjitetin e njeriut që merr ndihmën.
Ndryshe nga format klasike të bamirësisë, këto iniciativa funksionojnë mbi besimin dhe ndjeshmërinë sociale. Dhe pikërisht për këtë arsye, në shumë komunitete ato janë bërë pjesë e përditshmërisë.
Në thelb, nuk është thjesht për bukë apo kafe, është për mënyrën se si një shoqëri zgjedh të kujdeset për njerëzit e saj.
