Shqipëria shpesh evokon imazhe bunkerësh gri ose brigjesh të harruara, megjithatë e tashmja tregon një metamorfozë rrënjësore.
Ky vend, me madhësi të ngjashme me Zvicrën, mirëpret këdo që kërkon një alternativë ndaj destinacioneve të mbipopulluara të Europës.
E vendosur strategjikisht mes Greqisë dhe Malit të Zi, toka e ilirëve ofron një larmi të jashtëzakonshme peizazhesh, të përqendruara në pak orë udhëtim.
Tirana, zemra që rreh e vendit, sot shfaq një fytyrë kozmopolite, ku ngjyrat e forta të ndërtesave ndërthuren me gjurmët e regjimit të kaluar.
Kryeqyteti tërheq vizitorë falë muzeve të ndërtuara në bunkerë nëntokësorë, ndërsa pjesa tjetër e territorit fokusohet te një natyrë ende e paprekur.
Bjeshkët e Nemuna dhe malet e ashpra me profile të thepisura dominojnë veriun, duke fituar nofkën sa të frikshme aq edhe magjepsëse të Bjeshkëve të Nemuna.
Kjo zonë ofron pamje që nuk kanë asgjë për t’u zili Dolomiteve, por me një qetësi të lashtë dhe autentike.
Fshati Theth magjeps me kullat, shtëpi tradicionale prej guri që dikur mbronin banorët gjatë gjakmarrjeve.
Shtigje të vështira lidhin këtë luginë me atë të Valbona, përmes një kalimi malor sfidues por shumë shpërblyes.
Qëndrimi në këto struktura tradicionale të lejon të shijosh ushqim bio të përgatitur nga familjet vendase, ruajtëse të një mikpritjeje të shenjtë.
Riviera dhe pasqyra e detit Jon
Duke zbritur drejt jugut, peizazhi ndryshon ndjeshëm, duke i lënë vend shkëmbinjve gëlqerorë që zhyten në ujëra turkeze.
Riviera shqiptare ruan thesare të vërteta larg zonave më të urbanizuara.
Plazhe si Gjipe dhe Filikuri mbeten ende vende të fshehta, të arritshme vetëm nga deti ose përmes shtigjeve të pjerrëta në këmbë.
Parku Kombëtar i Butrintit, pjesë e trashëgimisë botërore, UNESCO dëshmon shekuj historie me rrënojat e tij arkeologjike të vendosura në një lagunë të gjelbër.
Pak më larg, Syri i Kaltër mahnit me burimin e tij të ftohtë dhe të thellë, një fenomen natyror që duket sikur buron nga zemra e tokës.
