Alternimi i aktivitetit aerobik dhe trajnimit të rezistencës do të thotë adresimi i mekanizmave të ndryshëm fiziologjikë: ne përmirësojmë ndjeshmërinë ndaj insulinës, zvogëlojmë yndyrën viscerale, mbrojmë masën muskulore dhe ndihmojmë në kontrollin e faktorëve kryesorë të rrezikut kardiovaskular”.
Një nga analizat më të mëdha prospektive të kryera ndonjëherë mbi aktivitetin fizik dhe shëndetin, bazuar në të dhëna nga mbi 110 000 njerëz të ndjekur për më shumë se tridhjetë vjet në SHBA, ka treguar se ata që angazhohen rregullisht në aktivitet fizik jetojnë më gjatë.
Studimi, i botuar së fundmi në British Medical Journal, tregoi gjithashtu se ata që e ndryshonin stërvitjen e tyre përfitonin nga një rrezik vdekshmërie prej 19% më i ulët sesa ata që u përqendruan në një aktivitet të vetëm, madje edhe për të njëjtin numër total orësh aktiviteti fizik.
“Këto gjetje janë veçanërisht të rëndësishme për njerëzit me diabet. Aktiviteti aerobik (ecja e shpejtë, çiklizmi, noti) përmirëson ndjeshmërinë ndaj insulinës dhe gjendjen fizike kardiorespiratore. Stërvitja e rezistencës (peshat, shiritat elastikë, ushtrimet e trupit të lirë) ruan dhe rrit masën muskulore, duke nxitur shfrytëzimin më të mirë të glukozës. Ushtrimet e ekuilibrit dhe koordinimit zvogëlojnë rrezikun e rënies, gjë që është veçanërisht e rëndësishme në prani të neuropatisë diabetike”, thekson Profesor Buzzetti.
Rekomandimi për njerëzit me diabet (dhe pjesën tjetër të popullsisë) është:
Të paktën 150 minuta në javë aktivitet aerobik me intensitet të moderuar ose të fuqishëm (ecje e shpejtë, vrapim, çiklizëm, not, vallëzim, kërcim me litar, çiklizëm stacionar, stërvitje eliptike), të shpërndara gjatë një minimumi prej tre ditësh, duke shmangur më shumë se dy ditë radhazi të mosaktivitetit. Stërvitja e rezistencës (pesha, shtanga, shirita rezistence, ushtrime gjimnastike) 2-3 herë në javë.
Ushtrimet e fleksibilitetit dhe ekuilibrit (shtrirje, joga, Pilates) plotësojnë stërvitjen aerobike dhe të rezistencës.
Nëse pranojmë idenë se ushtrimet fizike janë një gur themeli i terapisë, rrjedh se ato duhet të përshkruhen dhe të personalizohen për individin.
“Çdo program ushtrimesh duhet të përshtatet me moshën, çdo ndërlikim dhe terapinë aktuale, me vëmendje të veçantë ndaj rrezikut të hipoglicemisë tek pacientët e trajtuar me insulinë”, specifikon presidenti i SID.
