Një zbulim arkeologjik pranë Jerusalemit ka hedhur dritë mbi jetën e njerëzve që jetuan rreth 3 000 vjet më parë, gjatë periudhës së Tempullit të Parë, sipas “The Times”.
Edhe pse një varr i lashtë ishte dëmtuar nga punimet e ndërtimit dhe grabitjet, studiuesit arritën të nxirrnin informacione të vlefshme falë analizës së ADN-së së ruajtur në mbetjet njerëzore.
Vendi i varrimit u zbulua pranë Abu Ghosh, afër vendbanimit antik të Kiryat Yearim.
Arkeologët gjetën rreth 150 enë qeramike dhe mbetje skeletore të fragmentuara që u përkisnin disa individëve, mes tyre edhe fëmijë.
Sipas ekspertëve, varri ishte përdorur për disa breza gjatë epokës së vonë të hekurit, në kohën e Mbretërisë së Judës.
Ruajtja e ADN-së në rajonin e Levantit është shumë e rrallë për shkak të temperaturave të larta dhe lagështisë, të cilat e shkatërrojnë materialin gjenetik. Megjithatë, studiuesit arritën të nxirrnin mostra nga kocka petrose e kafkës, një nga pjesët më rezistente të trupit të njeriut.
Analiza gjenetike u krye nga një ekip ndërkombëtar, ku bënin pjesë edhe gjenetisti David Reich dhe arkeologu Israel Finkelstein.
ADN-ja u rikuperua vetëm pjesërisht nga dy individë, duke ofruar të dhëna mbi linjat e tyre amtare dhe atërore, por jo një pamje të plotë të prejardhjes së tyre.
Shkencëtarët theksojnë se nuk ka prova të drejtpërdrejta që personat e varrosur ishin izraelitë, pasi në varr nuk u gjetën mbishkrime apo shenja etnike.
Përfundimet mbështeten kryesisht në stilin e qeramikës, mënyrën e varrimit dhe afërsinë me qendrat e njohura të Mbretërisë së Judës.
Njëri prej individëve mbante një kromozom Y që i përket haplogrupit J2, një linjë gjenetike e përhapur në Azinë Perëndimore dhe rajonin e Kaukazit. Dy individët kishin gjithashtu linja të ndryshme mitokondriale, çka tregon se kishin prejardhje të ndryshme nga ana e nënës.
Sipas studiuesve, rezultatet nuk japin një përgjigje përfundimtare mbi identitetin etnik të banorëve të asaj kohe, por tregojnë se rajoni ishte një pikë takimi e popullsive të ndryshme.
