Sipas të dhënave historike, macet u përdorën kryesisht për të luftuar brejtësit masivë dhe minjtë, të cilët përhapnin sëmundje dhe shkatërronin furnizimet ushqimore.
Në kushte të vështira higjienike, prania e tyre ishte thelbësore për mbijetesën e trupave.
Por, roli i maceve nuk ndalej vetëm te kontrolli i dëmtuesve.
Ato u kthyen në shoqëruese të rëndësishme për ushtarët, duke ndikuar drejtpërdrejt në moralin e tyre në një nga konfliktet më të ashpra të historisë.
Në një realitet të mbushur me frikë dhe pasiguri, macet ofronin një ndjenjë normaliteti dhe ngushëllimi.
Në disa raste, ato shërbenin edhe si “alarm i hershëm” ndaj rreziqeve si gazrat helmues, falë shqisave të tyre të mprehta.
Reagimet e pazakonta të maceve mund të paralajmëronin ushtarët për rrezikun përpara se ai të bëhej i dukshëm.
Ka edhe dëshmi të tjera se gjatë periudhave të armëpushimeve të përkohshme, disa mace përdoreshin për të dërguar mesazhe të vogla të vendosura në jakat e tyre, duke dëshmuar se ato kishin një rol më kompleks sesa thjesht të kontrollonin minjtë.
Sot, historia e këtyre maceve mbetet një dëshmi e pazakontë e mënyrës se si edhe krijesat më të vogla mund të kenë një ndikim të madh në kohë lufte—jo vetëm për mbijetesë, por edhe për shpresë.
