Fabrizio De André, një nga kantautorët dhe poetët më të mëdhenj të muzikës italiane, zë i pazëvendësueshëm i lirisë, dinjitetit njerëzor dhe i atyre që mbetën gjithmonë në margjinat e shoqërisë.
I njohur për tekstet e tij të thella dhe shpeshherë kundër rrymës, De André e konceptonte artin si një akt ndërgjegjeje dhe përgjegjësie morale. Pa i përkitur asnjë partie politike, ai qëndroi vazhdimisht në anën e të varfërve, të përjashtuarve dhe të harruarve, duke i dhënë zë atyre që nuk arrinin të gjenin hapësirë në një shoqëri të shënuar nga padrejtësitë dhe konsumizmi.
Dashuria e tij për lirinë e çoi drejt një forme anarkie të pastër dhe personale, të kuptuar jo si ideologji apo strukturë politike, por si mënyrë të qenuri. Një anarki e sinqertë, e reflektuar në këngë dhe poezi, që buronte nga ndershmëria dhe paaftësia e tij për të gënjyer apo për t’u maskuar.
Trashëgimia që la pas Fabrizio De André nuk kufizohet vetëm te muzika, por jeton në idetë e tij, të cilat vijojnë të ndahen dhe të frymëzojnë edhe sot breza të rinj. Zëri i tij mbetet një pikë referimi në kulturën bashkëkohore italiane dhe europiane, si dëshmi se arti mund të jetë një formë rezistence dhe humanizmi.
